Το ραντεβού ήταν για τις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, στο σπίτι του. Είχα λίγο άγχος, είναι η αλήθεια. Παρά τα πολλά χιλιόμετρα εμπειρίας στο επάγγελμα και τις αμέτρητες συνεντεύξεις που γράφει το κοντέρ, με τον κ. Πάντζα δεν είχα ξανασυναντηθεί. Γι αυτό και πήγα όμως διαβασμένος! Είχα ακούσει και είχα παρακολουθήσει όλες τις συνεντεύξεις του, των τελευταίων ετών (και βάλε).
Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν πήγα μόνος. Ε, ναι. Μαζί μου ήταν ο Σπύρος (Πάντζας) και ο φίλος τους, ο Παντελής. Πράγματι, ώρα 12 ακριβώς «σκάμε μύτη» και οι τρεις. Στην Καλλιτεχνούπολη. Το σπίτι μεγάλο, επιβλητικό, εντυπωσιακό — όχι μόνο σε όγκο, σε ύψος και πλάτος, αλλά και σε θέα. Σε δυσκολεύουν λίγο οι σκάλες, αν έχεις μερικά κιλά παραπάνω (sic), αλλά μόλις φτάνεις ψηλά, στο γραφείο του κ. Πάντζα, η θέα από το μπαλκόνι είναι μοναδική.
Μας υποδέχονται η γελαστή και καλοσυνάτη σύζυγός του, η κα Στέλλα, η εγγονούλα τους, η Νεφέλη, και φυσικά ο ίδιος ο κ. Πάντζας. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις, το άγχος μου έφυγε και ξεκινήσαμε αμέσως την κουβέντα μας.
Με το που κάθισα όμως, άρχισα να παρατηρώ τις δεκάδες φωτογραφίες που υπάρχουν παντού στον χώρο. Μικρές, μεγάλες, σε αφίσες. Με σπουδαίους ηθοποιούς και προσωπικότητες, με τον Ανδρέα Παπανδρέου, με την οικογένεια, τα παιδιά… και την ΑΕΚ.
Ο Γιώργος Πάντζας δεν ήταν ποτέ απλώς ένας ακόμη ηθοποιός. Ήταν – και είναι – μια παρουσία με μεστότητα: με χιούμορ, βάθος, πολιτική συνέπεια και αδιαπραγμάτευτη αγάπη για την τέχνη και τον άνθρωπο.
Η πρώτη επαφή με τη Ραφήνα
Όπως πολλοί καλλιτέχνες της εποχής, έτσι κι εγώ, μέσω του Μίμη Πλέσσα στα μέσα της δεκαετίας του ’60, αγόρασα με δόσεις ένα οικόπεδο στον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών Ελλάδος. Το ξεχρέωσα το 1981. Να φανταστείτε, τότε στην απογραφή ο οικισμός είχε μόλις δέκα κατοίκους. Δέκα χρόνια μετά είχε φτάσει τους 329.
Διάλεξα τη Ραφήνα γιατί είχα και έχω μεγάλη ευαισθησία στο προσφυγικό στοιχείο — η μητέρα μου ήταν Μικρασιάτισσα και της χρωστάω ό,τι έφτιαξα στη ζωή μου. Όταν ήμουν πιτσιρικάς, που λέτε, καβάλησα το ποδήλατο από το Παγκράτι απ΄ όπου είναι το πατρικό μου και ήρθα εδώ. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τόπος. Η Καλλιτεχνούπολη τότε ήταν γεμάτη δέντρα και πράσινο. Ήταν ένας παράδεισος.
Το χτίσιμο του σπιτιού
Για χρόνια ερχόμουν στη Ραφήνα πότε για βόλτα στο λιμάνι, πότε για φρέσκο ψάρι. Μόλις βγήκε η άδεια οικοδόμησης, ξεκίνησαν οι εργασίες υπό την επίβλεψή μου. Ό,τι έβγαζα το επένδυα στο σπίτι. Όταν ήρθαμε για πρώτη φορά να μείνουμε ένα καλοκαίρι, το σπίτι ήταν ακόμα άδειο. Τότε στάθηκα τυχερός — κέρδισα στο λαχείο ένα σημαντικό ποσό, που με βοήθησε να το επιπλώσω και να εξοφλήσω κάποιες υποχρεώσεις που είχα.
Για την οικογένειά του
Είμαι ευτυχής γι’ αυτή μου την επιλογή να μένω στη Ραφήνα. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν (και) οι πρόσφυγες που ήρθαν τότε. Οι πρόσφυγες είναι μια άλλη φτιαξιά, πιο ανοιχτοί, καλόκαρδοι, αγαπάει ο ένας τον άλλον.
Τα παιδιά μου βέβαια το χάρηκαν περισσότερο από μένα: καβάλαγαν τα ποδήλατα, έπαιζαν στις αλάνες, ήταν ελεύθερα να τρέχουν στις γειτονιές. Αυτό είναι ο παράδεισός μας.
Να πω εδώ ότι ο γιος μου, ο Σπύρος, ήταν εξαιρετικός στο μπάσκετ. Αν είχε συνεχίσει, θα γινόταν σπουδαίος. Από μικρός όμως αγαπούσε την εστίαση — αυτό είναι το μεράκι του. Σήμερα, μαζί με τον συνέταιρό του Παντελή, τρέχουν τρία μαγαζιά στη Ραφήνα, που πάνε πολύ καλά. Και η κόρη μου, η Καίτη, ασχολείται όμως με επιτυχία, κι αυτή στην εστίαση. Καμαρώνω για τα παιδιά και τα εγγόνια μου: τον Γρηγόρη, τη Στέλλα, τον Γιώργο και τη Νεφέλη. Ο μικρός του Σπύρου έχει και το όνομά μου: Γιώργος Πάντζας του Σπυρίδωνος.
Για τον έρωτα της ζωής του
Η γυναίκα μου, η Στέλλα, είναι ο φύλακας άγγελός μας, που μου έστειλε η μητέρα μου. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Δυστυχώς, η μητέρα μου δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει. Η Στέλλα ήταν Μις Θεσσαλονίκη, μια πραγματική κούκλα. Με δυσκόλεψε πολύ — και με το δίκιο της. Αλλά τελικά την κατάφερα, κι είμαστε πάνω από σαράντα χρόνια μαζί. Μα, φίλοι μου, η γυναίκα είναι ό,τι ωραιότερο υπάρχει στον πλανήτη. Είναι ο πλούτος της ζωής, που εν σοφία εποίησε ο δημιουργός.
Οι δυσκολίες με τις πυρκαγιές
Θαθελα όμως σ αυτό το σημείο να τονίσω ότι υπάρχει και μια μόνιμη απειλή στις περιοχές μας: οι πυρκαγιές. Έχουμε καεί πέντε φορές. Μας έσωσε η Αγία Παρασκευή, η εκκλησία δίπλα μας. Η απροσεξία του κόσμου και τα ακαθάριστα οικόπεδα είναι ένα σοβαρό θέμα. Αν η πολιτεία δεν προσλάβει προσωπικό και δεν ενισχύσει τον πυροσβεστικό στόλο, θα συνεχίσει να είναι μέγα πρόβλημα.
Για την πολιτική του ταυτότητα
Γεννήθηκα με την Αριστερά και θα πεθάνω με την Αριστερά. Ο πατέρας μου έκανε 17 χρόνια εξορία, στα ξερονήσια. Ήμουν πιτσιρίκος και τον είδα ξανά όταν ήμουν 22. Δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση μετάνοιας. Ήταν ετοιμοθάνατος, τραυματισμένος με ξιφολόγχη από φασίστες και έλληνες προδότες— γιατί πίστευε στην ελευθερία. Κι όμως άντεξε. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Ο φασισμός είναι ο καρκίνος του πλανήτη. Ευτυχώς που εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχα κοντά μου τον θείο μου, τον Σπύρο Αναγνωστόπουλο, ήταν ο δεύτερος πατέρας μου.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα άντεχα κι εγώ, τα όσα πέρασε ο πατέρας μου. Δεν ξέρω, δυσκολεύομαι να δώσω μια απάντηση. Γιατί; Είχα πάθη — με το θέατρο, τον κινηματογράφο, την δουλειά μου.
Με την πολιτική ασχολήθηκα γιατί ήθελα μια καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους. Αλλά σήμερα η ανθρωπότητα κινδυνεύει. Είμαστε κοντά σε πυρηνικό πόλεμο. Οι ηγέτες χειροτερεύουν — ο τελευταίος δε, Αμερικανός πρόεδρος είναι ο χειρότερος που μπορούσε να υπάρξει.
Για τον Ανδρέα Παπανδρέου
Πολλοί ξεχώρισαν στην Αριστερά, και πρώτος απ΄ όλους ο Ηλίας Ηλιού, ο Πρόεδρος της ΕΔΑ. Μετά αυτός που με ενέπνευσε για μια ζωή: ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν ο καλύτερος. Γίνανε λάθη, δε λέω, αλλά δεν συγκρίνεται με τους μεταγενέστερους, ούτε με τους πιο σύγχρονους.
Για την καλλιτεχνική του πορεία
Αποφοίτησα με άριστα από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δούλεψα με σπουδαίους ηθοποιούς, που σήμερα δεν υπάρχουν. Οι πραγματικοί κωμικοί πλέον σπανίζουν. Εμένα με γέμιζε πάντα η κωμωδία. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το γέλιο του κόσμου όταν λες την ατάκα σου κι εκείνοι να στο ανταποδίδουν.
Σταμάτησα το 2008, μετά από 51 χρόνια καριέρας. Ήθελα να με θυμάται ο κόσμος όπως ήμουν τότε που τον έκανα να γελά. Βλέπω τις ταινίες μου στην τηλεόραση και θυμάμαι τα πάντα — τις συνθήκες, τα γυρίσματα, τα καλαμπούρια. Υπήρχε ανταγωνισμός. Κυνηγούσαμε την επιτυχία, αλλά και οι αποτυχίες ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Ήταν ωραία χρόνια, με τα καλά και τα στραβά.
Οι παιδικές αναμνήσεις
Μικρός πήγαινα σινεμά κι έβλεπα ταινίες ξανά και ξανά. Μετά φώναζα τους φίλους μου και τους “έπαιζα” ως άλλος πρωταγωνιστής την ταινία της προηγούμενης ημέρας. Άλλες φορές έκανα θέατρο σκιών — Καραγκιόζη, Μπάρμπα Γιώργο και όλους τους ήρωες. Ήμουν καλλιτεχνικό πνεύμα…
Για τη ζωή και τα χόμπι του
Η ζωή μου φέρθηκε απλόχερα. Γύρισα όλο τον κόσμο — εκτός από την Αμερική, συνειδητά. Μικροί παίζαμε πόκα, αργότερα ήρθαν τα κλαμπ, τα ξενύχτια, οι παρέες, τα καζίνα…
Για την ΑΕΚ – το δεύτερο πάθος του
Η ΑΕΚ είναι το πάθος μου. Μεγάλωσα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, είχα φίλους μεγάλους παίκτες της εποχής — Νεστορίδη, Σεραφείδη, Μίμη Παπαϊωάννου, Σκευοφύλακα, Πομώνη. Κάθε Κυριακή στο γήπεδο, ακόμα κι αν έπρεπε να φύγω νωρίτερα για την παράσταση.
Η ΑΕΚ εκπροσωπεί τις χαμένες πατρίδες, τη φτωχολογιά. Είναι η δική μου μεγάλη ΑΕΚ. Μεγάλωσα, δεν πηγαίνω πια στο γήπεδο, αλλά βλέπω όλα τα ματς απ΄την τηλεόραση. Ήμουν αντιπρόεδρος της ερασιτεχνικής ΑΕΚ να ξέρετε και έκανα τα πάντα και ως βουλευτής τότε, να λυθεί το θέμα του νέου γηπέδου. Ήρθε εδώ ο Δ. Μελισσανίδης με τους συνεργάτες του και το λύσαμε.
Παρακολουθούσα και το μπάσκετ της ΑΕΚ — ήμουν εννοείται στο Καλλιμάρμαρο το ’68, όταν πήραμε το ευρωπαϊκό. Εκεί ήμουν όμως και το 1945, μετά τα Δεκεμβριανά στη μεγάλη συγκέντρωση του ΕΑΜ. Αυτές τις δύο φορές είδα τόσο πολύ κόσμο όσο ποτέ ξανά!
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
