Πριν γίνει το λιμάνι των φεριμπότ, των μπαρμπουνιών και των καλοκαιρινών αποδράσεων, η Ραφήνα είχε ήδη μια βαριά ιστορία να κουβαλάει και όχι μόνο από το πάρκινγκ του Αυγούστου.
Καλωσορίσατε στην αρχαία Ραφήνα, ή αλλιώς, τον δήμο Αραφήνος, που υπήρχε πολύ πριν ανακαλύψουμε το GPS. Εκεί γύρω στο 1600 π.Χ., τότε που οι Μυκηναίοι δεν είχαν Instagram αλλά είχαν αγγεία με “πολύ vibes”, κάποιοι τύποι αποφάσισαν ότι το μέρος είχε καλό ήλιο, θέα Αιγαίο και προοπτικές ανάπτυξης. Έτσι, άρχισαν να στήνουν σπίτια, να σκάβουν τάφους (για μετά, προνοητικοί άνθρωποι) και να πίνουν κρασί σε κεραμικά που σήμερα κοστίζουν όσο ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι.
Ο θρύλος λέει πως ο δήμος Αραφήνος πήρε το όνομά του από τον Αραφήνα, ήρωα της μυθολογίας και πιθανότατα τον πρώτο που είπε: «Πάμε Ραφήνα για μπάνιο;». Είχε φήμη καραβοκύρη, κάτι σαν τον Νώε της Αττικής, αλλά με λιγότερα ζώα και περισσότερες ελιές.
Το λιμάνι της αρχαίας Ραφήνας ήταν μικρό αλλά θαυματουργό. Δεν είχε πλοία τύπου «Supercat», αλλά εξυπηρετούσε καράβια με κουπιά και κουρασμένους εμπόρους που ήθελαν να πουλήσουν κάτι μεταξύ λάδι, κρασί και ειδώλια θεών (ναι, υπήρχε και τότε τουριστική αγορά).
Στην περιοχή που σήμερα λέμε Ασκηταριό, όχι δεν είναι σπα αλλά αρχαιολογικός χώρος, βρέθηκαν μυκηναϊκοί τάφοι, γεμάτοι κοσμήματα, όπλα και αγγεία. Ή αλλιώς, η αρχαία εκδοχή του “θα τα πάρω όλα μαζί, δεν ξέρεις ποτέ τι θα χρειαστείς”.
Και ενώ εμείς σήμερα παλεύουμε να βρούμε πάρκινγκ στο λιμάνι, οι αρχαίοι απλώς έδεναν τη βάρκα και πήγαιναν στην αγορά να ψωνίσουν κάτι σε χιτώνα.
(σοβαρά τώρα… σχεδόν)
Η σημερινή Ραφήνα δεν είναι απλώς ένα λιμάνι ή σημείο αναχώρησης. Είναι ένα μέρος που από τα βάθη της ιστορίας φιλοξενούσε ανθρώπους με όραμα, φαντασία και πολύ καλό γούστο στις τοποθεσίες. Αν λοιπόν βρεθείς στην περιοχή και δεις έναν παππού να σου λέει «εδώ παλιά ήταν οικισμός», να τον ακούσεις. Μπορεί να είναι ο Αραφήν αυτοπροσώπως, απλά με καπέλο ψάθινο.
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
