Τις ημέρες των γιορτών ο Στέλιος Κερασίδης επιστρέφει για λίγο από το Λονδίνο στον Μαραθώνα — στον τόπο όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και διαμόρφωσε τον κόσμο των πρώτων του ήχων. Στα 12 του χρόνια, έχει ήδη εμφανιστεί σε ιστορικές σκηνές που άλλοι μουσικοί ονειρεύονται για μια ζωή, έχει κατακτήσει διεθνείς διακρίσεις και έχει γίνει σημείο αναφοράς για την ελληνική μουσική νεολαία.
Παρόλα αυτά, στα λόγια του υπάρχει πάντα κάτι συγκινητικά απλό∙ μια ειλικρινής παιδικότητα που δεν κρύβεται πίσω από τα φώτα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά με αφοπλιστική αθωότητα και ωριμότητα ταυτόχρονα. Για το πιάνο, το Λονδίνο, τον Μαραθώνα, τα όνειρά του και τα Χριστούγεννα.
Και, όπως πάντα, με το χαμόγελο εκείνου που ξέρει: η μουσική είναι μια δεύτερη καρδιά.
Παιδί και Καλλιτέχνης
Αν μπορούσες να συναντήσεις τον “μικρότερο εαυτό” σου, που πρωτοέπαιξε πιάνο στα δύο, τι θα του έλεγες σήμερα;
«Θα του έλεγα το αντίθετο απ’ ό,τι συμβουλεύουν συνήθως οι μεγάλοι: να απολαμβάνει με ευγνωμοσύνη και χαρά τη διαδρομή, αντί να παλεύει διαρκώς να πετύχει περισσότερα.»
Ποια στιγμή σε έκανε να νιώσεις για πρώτη φορά ότι η μουσική είναι κάτι παραπάνω από παιχνίδι;
«Ειλικρινά… άργησα να το νιώσω. Και δεν είμαι καν σίγουρος ότι το έχω νιώσει ακόμη! (γελάει) Είστε σίγουροι ότι η μουσική δεν είναι παιχνίδι;
Πέρα από την πλάκα, κάποιες στιγμές που πιέζομαι καταλαβαίνω πως όλο αυτό θέλει υπομονή και επιμονή. Αλλά τη μουσική δεν θα τη δω ποτέ σαν δουλειά.»
Υπάρχουν στιγμές που βαριέσαι να εξασκείσαι; Τι κάνεις τότε για να “ξαναβρείς τη φλόγα”;
«Χαχα, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο κόσμος, εγώ δεν ήμουν ποτέ πολύ “διαβαστερό παιδί”! Φυσικά και βαριέμαι συχνά το practice. Προτιμώ να παίζω με τους φίλους μου.
Αλλά τη φλόγα για τη μουσική δεν τη χάνω ποτέ. Ζω για το πιάνο, τη σύνθεση και τα concerts σε όλο τον κόσμο!»
Αν δεν έπαιζες πιάνο, τι άλλο θα ήθελες να δημιουργείς;
«Έχω πολλές αγάπες. Λατρεύω τον κινηματογράφο, ζωγραφίζω συνέχεια στο σχολείο, και ναι, παίζω Roblox στο τάμπλετ (γελάει). Αλλά δεν θα άλλαζα ποτέ την τέχνη μου.»
Νιώθεις περισσότερο παιδί που παίζει μουσική ή μουσικός που παραμένει παιδί;
«Είμαι ένα παιδί που αγαπάει και παίζει μουσική. Έτσι θα είμαι πάντα.».
Η Ζωή Μακριά από τον Μαραθώνα
Τι σου λείπει περισσότερο όταν φεύγεις από τον Μαραθώνα;
«Μου λείπουν ΟΛΑ. Η οικογένειά μου, οι αδερφές μου, οι φίλοι μου, το παλιό μου σχολείο, η θάλασσα, ο Σχοινιάς, οι ταβέρνες και τα θερινά σινεμά.
Ξέρω όμως ότι στο Λονδίνο έχω πράγματα για το πιάνο μου που δεν θα έβρισκα αλλού. Και κάθε φορά που επιστρέφω στον Μαραθώνα η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.»
Ποια εικόνα σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη “πατρίδα”;
«Έχω ταξιδέψει πολύ μικρός. Έπαιξα σε διαγωνισμούς και κονσέρτα σε όλο τον κόσμο εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Αυτό μου δημιούργησε μεγάλο αίσθημα ευθύνης για τον πολιτισμό μας.
Η πατρίδα, όσο κι αν μας πληγώνει καμιά φορά, είναι σαν δεύτερη μάνα.»
Πώς είναι η καθημερινότητα στο Purcell School;
«Απίστευτο σχολείο. Ευγενικά και χαρισματικά παιδιά, καθηγητές που σε εμπνέουν. Από το φαγητό και τα μαθήματα, μέχρι τη φύση γύρω μας και τη διδασκαλία της μουσικής, όλα είναι ξεχωριστά.
Είμαι περήφανος που είμαι ο πρώτος Έλληνας μουσικός που φοιτά εκεί.
Και ευχαριστώ τον κ. Γιάννη Κούστα που βοηθά με τα δίδακτρα. Είναι πολύ υψηλά… η οικογένειά μου δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί.»
Αν μπορούσες να “μεταφέρεις” τον Μαραθώνα στο Λονδίνο, ποιο μέρος της θα έφερες;
«Τον Σχοινιά. Τη θάλασσα, το πευκοδάσος, τον υδροβιότοπο. Είναι το σπίτι μου. Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο.»
Η Δημιουργία – Το Μυστήριο της Έμπνευσης
Πότε σου έρχεται η έμπνευση;
«Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορείς να εμπνευστείς από οτιδήποτε γύρω σου, αλλά η “αληθινή” έμπνευση έρχεται πάντα απρόσκλητη.»
Ποιο είναι το πιο παράξενο μέρος όπου έχεις συνθέσει;
«Ε, το πιάνο με ουρά δεν το κουβαλάς μαζί σου χαχα! (γελάει) Άρα… το πιο παράξενο μέρος που έχω συνθέσει είναι… το σπίτι μου ή το σχολείο! Εκεί μπορεί να συνθέσει ένας πιανίστας.»
Πότε ξέρεις ότι ένα κομμάτι σου έχει ολοκληρωθεί;
«Η πρώτη σύλληψη είναι το πιο σημαντικό. Μετά χρειάζονται μέρες ή και μήνες. Είναι άλλο πράγμα η έμπνευση και άλλο η παραγωγή. Κάθε κομμάτι έχει τον δικό του χρόνο.»
Θα έγραφες κάτι ειδικά για παιδιά της ηλικίας σου;
«Νομίζω οι περισσότερες συνθέσεις μου είναι και για παιδιά της ηλικίας μου. Είναι solo piano, απλές μελωδίες… έχουν άμεση επίδραση στα παιδιά.
Αλλά αυτό πρέπει να το πουν οι ακροατές μου, χαχα!».
Διακρίσεις – Χωρίς Βαρύτητα
Τι σκέφτεσαι όταν ακούς χειροκρότημα σε μια μεγάλη σκηνή;
«Με συγκινεί. Είναι επιβράβευση για όλους τους κόπους και το ρίσκο. Κάθε μουσικός παίζει και για το χειροκρότημα…»
Το πιο αναπάντεχο “μπράβο” που σε άγγιξε;
«Δεν ξέρω… είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να ξεχωρίσω! (γελάει) Αλλά νομίζω πως τα “μπράβο” από τους δικούς μου ανθρώπους και τη δασκάλα μου είναι αυτά που μετράνε περισσότερο.»
Πώς διαχειρίζεσαι τη δημοσιότητα;
«Στο σχολείο μου δεν τη νιώθω καθόλου. Είμαστε ήρεμοι, όπως όλα τα παιδιά — και δεν μας αφήνουν πολύ με το ίντερνετ.
Στην Ελλάδα είναι αλλιώς, γίνεται χαμός, αλλά νιώθω όμορφα. Σέβομαι την αγάπη του κόσμου. Με κάνει να αισθάνομαι δυνατός.
Και η οικογένειά μου με βοηθάει πολύ σε αυτό.»
Το όνειρό σου ως εικόνα, όχι ως “στόχος”;
«Θέλω να παίξω σε ένα μεγάλο πιάνο πάνω στην Ακρόπολη. Έχω παίξει στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, θα παίξω σύντομα και στο Μουσείο της… αλλά κανείς δεν έχει παίξει στην ίδια την Ακρόπολη.
Μακάρι να το πετύχω.»
Αν είχες μια μέρα χωρίς υποχρεώσεις;
«Χαχα, αυτό συμβαίνει συχνά! Και τότε παίζω όλη μέρα με τους φίλους μου και το τάμπλετ μου, ακούγοντας μουσική.».
Χριστούγεννα, Εποχές & Συναισθήματα
Πώς είναι τα Χριστούγεννα για σένα;
«Χριστούγεννα είναι λαμπάκια, φώτα, μουσικές, μαγαζιά γεμάτα κόσμο, οικογένεια. Στο Λονδίνο γίνεται χαμός! Ανυπομονώ όμως να έρθω στην Ελλάδα για τις γιορτές.»
Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση από τoν Μαραθώνα;
«Ναι! Θυμάμαι τον θείο μου τον Παύλο που στα 5 μου κατέβηκε από την καμινάδα ντυμένος Άγιος Βασίλης — μας είχε τρομάξει χαχα!
Και θυμάμαι επίσης το κομμάτι που έγραψα για τη μικρή μου αδερφή, την Αναστασία. Ήταν Χριστούγεννα τότε.»
Αν έγραφες ένα έργο για τις γιορτές, ποιο θα ήταν το μήνυμά του;
«Αγάπη και ειρήνη. Να σταματήσουν όλοι οι πόλεμοι.
Έτσι συνέθεσα και το anti-war étude που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.»
Τι εύχεσαι στους αναγνώστες για το νέο έτος;
«Εύχομαι όταν διαβάζουν το περιοδικό να νιώθουν πως είναι κάτι δικό τους — από τον τόπο τους — που τους ενημερώνει, τους συντροφεύει και τους ομορφαίνει τη μέρα.»
Πηγή: Βαγγέλης Ιωάννου – Περιοδικό AktiNews
