Η Ραφήνα μπορεί να μοιάζει ήσυχη και ρομαντική, όμως από αυτή τη μικρή γωνιά της Ανατολικής Αττικής ξεκίνησε ένα ταξίδι που έφτασε μέχρι την πιο σκληρή δοκιμασία του μηχανοκίνητου αθλητισμού: το Rally Dakar.
Ο Βασίλης Μπούρδος μιλά για τη ζωή του, τις θυσίες, τις στιγμές μοναξιάς στην έρημο και το πώς ένας άνθρωπος δοκιμάζει τα όριά του εκεί όπου όλα φαίνονται να τελειώνουν.
Η ΡΑΦΗΝΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ
«Στη Ραφήνα ήρθαμε στα τέλη του 1985. Ήμουν μικρός τότε, αλλά οι εικόνες που έχω είναι πολύ ρομαντικές. Θυμάμαι ένα μπακάλικο, ησυχία, τα παιδιά στο σχολείο, όλους τους γονείς να γνωρίζονται μεταξύ τους.
Σίγουρα η περιοχή έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια. Έχει μεγαλώσει, έχει έρθει περισσότερος κόσμος. Παρ’ όλα αυτά, για μένα συνεχίζει να έχει μια ρομαντική πλευρά.
Μου αρέσει πολύ να κατεβαίνω στο λιμάνι και να απολαμβάνω ένα ψάρι. Έχω βρει τους ρυθμούς μου εδώ. Έζησα αρκετά χρόνια στην Αθήνα – περίπου οκτώ με εννέα – αλλά δεν μου ταίριαξε. Έτσι γύρισα πίσω και έκανα νέα βήματα στη ζωή μου.
Η Ραφήνα μου αρέσει γιατί προσφέρει ησυχία».
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ «ΓΕΙΩΝΟΥΝ»
Λόγω της δουλειάς του, η φύση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του.
«Η Πεντέλη, η Ραπεντώσα, ο Μαραθώνας και γενικά τα βουνά γύρω από τη Ραφήνα είναι μέρη που τα έχω ζήσει για πολλά χρόνια.
Μια βόλτα ψηλά, με θέα προς τον κόλπο του Σχινιά ή του Μαραθώνα, σε ηρεμεί. Σε γειώνει. Βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Παρατηρείς τον καιρό, μια καταιγίδα ή μια βροχή.
Η φύση είναι αυτό που σε κάνει να σταματάς και να σκέφτεσαι πιο καθαρά».
Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Η συμμετοχή στο Dakar έφερε και αναγνώριση, όμως για τον ίδιο η καθημερινότητα δεν άλλαξε.
«Ο κόσμος ήξερε ότι ασχολούμαι με αυτό, αλλά δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία μέχρι να εμφανιστώ σε κάποιο μέσο.
Ξαφνικά άρχισαν να λένε “α, τον ξέρω αυτόν”. Εκεί γίνεται η διαφορά.
Για μένα όμως δεν άλλαξε κάτι. Οι ταβέρνες που πηγαίνω είναι οι ίδιες, τα μαγαζιά είναι τα ίδια, οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι.
Απλώς πλέον συχνά ξεκινάει μια κουβέντα με το “εσύ δεν είσαι ο…;”. Οι άνθρωποι που με ξέρουν είναι περήφανοι και γελάμε με ιστορίες. Προσπαθώ πάντα να παραμένω προσγειωμένος».
Ο ΦΟΒΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΚΚΙΝΗΣΗ
Πριν πατήσει τη μίζα, υπάρχει μια σκέψη που δεν φεύγει ποτέ.
«Πρέπει να έχεις συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι μπορεί να μην γυρίσεις.
Ξέρεις ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά. Μπορεί να είναι μια βόλτα με ελικόπτερο… και ίσως η τελευταία σου βόλτα.
Ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι για εσένα, αλλά για τους ανθρώπους που είναι πίσω σου.
Το επόμενο είναι ο πόνος. Αν κάτι πάει στραβά, ο πόνος μπορεί να είναι μεγάλος και μακρύς. Όμως αν θέλεις να ζήσεις αυτή την αδρεναλίνη, πρέπει να είσαι έτοιμος για το ρίσκο.
Δεν είμαστε υπερήρωες. Αυτό ισχύει για όλα τα extreme sports».
ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ
Στην έρημο δεν νιώθεις απαραίτητα μόνος, αλλά κάτι διαφορετικό.
«Μόνος δεν νιώθεις ποτέ πραγματικά, γιατί υπάρχει παρακολούθηση, ελικόπτερα, κόσμος.
Αυτό που νιώθεις είναι ότι είσαι μικρός. Μέσα στην απεραντοσύνη της ερήμου καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι. Σαν μια κουκκίδα άμμου μέσα στο τίποτα».
Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ
Υπήρξε όμως και μια στιγμή που έμεινε πραγματικά μόνος.
«Μια φορά νύχτωσε και δεν μπορούσα να συνεχίσω. Δεν έβλεπα πού να πάω. Έτσι αποφάσισα να μείνω εκεί.
Κοιμήθηκα στην έρημο και ξεκίνησα ξανά με το πρώτο φως της ημέρας. Είναι μια σουρεαλιστική εμπειρία. Εκεί αναρωτιέσαι πώς τα κατάφερναν οι άνθρωποι παλιά».
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ
Οι πρώτες μέρες είναι γεμάτες άγχος. Μετά έρχονται οι σκέψεις.
«Σκέφτεσαι την οικογένεια, τη δουλειά, διάφορα πράγματα από τη ζωή σου.
Μετά από λίγο απλώς σταματάς να σκέφτεσαι. Σε συνοδεύει ο ήχος της μηχανής. Παρατηρείς μικρές λεπτομέρειες – μια καμήλα, ένα τοπίο.
Κάποιοι ακούνε μουσική. Το δοκίμασα, αλλά δεν δούλεψε για μένα».
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
Για τον ίδιο, η ψυχολογική πίεση είναι πολύ πιο δύσκολη από τη σωματική.
«Τη σωματική κούραση τη βλέπεις και την αντιμετωπίζεις.
Η ψυχολογική όμως δεν φαίνεται. Δεν ξέρεις πότε θα σε χτυπήσει.
Έρχονται ερωτήματα όπως: γιατί το κάνω; τι έχω να αποδείξω;
Πρέπει να ξαναχτίσεις μέσα σου το κίνητρο».
ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΞΕΣΠΟΥΝ
«Ναι, υπάρχουν στιγμές που λυγίζεις.
Σκέφτεσαι τους γονείς σου, τους ανθρώπους σου, τις δυσκολίες που κουβαλάς μαζί σου.
Σχεδόν σε κάθε τερματισμό υπάρχουν δάκρυα. Κάθε φορά για διαφορετικό λόγο.
Είναι ένα πραγματικό roller coaster συναισθημάτων».
ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ
«Το πιο δύσκολο τηλεφώνημα ήταν όταν έπρεπε να ενημερώσω τους δικούς μου ότι έχω τραυματιστεί και υπάρχει κίνδυνος να αποκλειστώ από τον αγώνα.
Υπήρξε όμως και μια άλλη στιγμή. Είχα μείνει στην έρημο και οι δικοί μου δεν είχαν καμία ενημέρωση για το πού βρίσκομαι.
Τελικά βρήκα ένα δορυφορικό τηλέφωνο από άλλο πλήρωμα και τους κάλεσα για να τους πω ότι είμαι καλά».
ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ
«Η μεγαλύτερη θυσία είναι ο χρόνος με τους ανθρώπους σου.
Όταν οι φίλοι σου πηγαίνουν για έναν καφέ, εσύ πρέπει να είσαι στο βουνό για προπόνηση, στο γυμναστήριο ή να ετοιμάζεις τη μηχανή.
Ο κόσμος βλέπει το αποτέλεσμα και λέει “έκανες το χόμπι σου επάγγελμα”. Δεν βλέπει τη δουλειά που προηγήθηκε.
Υπάρχει επίσης τεράστιο οικονομικό κόστος. Τα ποσά που απαιτούνται για να φτάσεις σε έναν τέτοιο αγώνα είναι πολύ μεγάλα.
Και φυσικά υπάρχει και η σωματική ταλαιπωρία: ζέστη, κρύο, βροχή, τραυματισμοί».
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΡΑΦΗΝΑ
Η επιστροφή μετά το Dakar δεν είναι πάντα εύκολη.
«Μοιάζει λίγο με επιλόχειο κατάθλιψη.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα το σώμα εκκρίνει συνεχώς αδρεναλίνη και ντοπαμίνη. Όταν επιστρέφεις, όλα πέφτουν απότομα.
Ξαφνικά βρίσκεσαι από την ένταση της ερήμου στη ρουτίνα: σπίτι, δουλειά, γραφείο, ένα καλαμαράκι στις ταβέρνες της Ραφήνας.
Κρατά περίπου μία ή δύο εβδομάδες».
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ
«Το Dakar με έκανε να καταλάβω ότι τα όρια που νομίζουμε πως έχουμε δεν είναι πραγματικά.
Αν κάποιος πιστεύει ότι έχει φτάσει στο όριό του, πιθανότατα έχει πολύ δρόμο ακόμη.
Για παράδειγμα, οδήγησα τρεις μέρες με σπασμένο χέρι. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να το κάνω».
ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ ΣΤΗ ΖΩΗ
«Στους αγώνες αυτούς καταλαβαίνεις πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.
Σήμερα είμαστε εδώ, αύριο μπορεί να μην είμαστε. Το έχω ζήσει με τον χειρότερο τρόπο, χάνοντας έναν φίλο.
Τότε βάζεις αλλιώς τις προτεραιότητες. Καταλαβαίνεις ότι πραγματικό πρόβλημα είναι μόνο κάτι που δεν λύνεται»
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
«Θα ήθελα οι γονείς να αγκαλιάσουν περισσότερο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Στο εξωτερικό υπάρχει διαφορετική νοοτροπία. Τα παιδιά μαθαίνουν σωστά, σε πίστες και σχολές.
Το Dakar είναι μια εμπειρία ζωής. Μια μεγάλη μάχη με τον εαυτό σου».
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ
«Το Dakar είναι ένα αγωνιστικό αποκορύφωμα, αλλά ταυτόχρονα και μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση».
Ποιος είναι ο Βασίλης Μπούρδος
Ο Βασίλης Μπούρδος είναι αναβάτης rally raid και δραστηριοποιείται στον χώρο του adventure και του enduro. Με βάση τη Ραφήνα, αφιερώνει χρόνια στην προετοιμασία και συμμετοχή σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων, με κορυφαία εμπειρία τη συμμετοχή του στο θρυλικό Rally Dakar, έναν από τους πιο απαιτητικούς αγώνες μηχανοκίνητου αθλητισμού στον κόσμο. Το ταξίδι του μέχρι εκεί είναι αποτέλεσμα επιμονής, σκληρής προπόνησης και προσωπικών θυσιών.
Βασιλική Καλαφάτη/Περιοδικό AktiNews
