Στη Ραφήνα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται συστάσεις – γιατί τους έχει συστήσει η ίδια η ζωή τους. Ο π. Απόστολος Δαμκαλής είναι ένας από αυτούς. Ιερέας στην Παναγία Παντοβασίλισσα, αλλά και Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου και Εκπαιδευτής του ΕΚΑΒ πλέον, αλλά διασώστης πρώτης γραμμής για πολλά έτη, κινείται καθημερινά ανάμεσα σε δύο κόσμους που τελικά γίνονται ένας: τον κόσμο της πίστης και τον κόσμο της άμεσης ανάγκης.
Τον συναντήσαμε σε μια ήρεμη στιγμή – ανάμεσα σε υποχρεώσεις, ανθρώπους, ιστορίες. Και μιλήσαμε μαζί του για όλα εκείνα που δεν φαίνονται πάντα: τη δύναμη, την ευθύνη, την πίστη και, πάνω απ’ όλα, τον άνθρωπο.
– Πάτερ Απόστολε, αν σας ζητούσαμε να συστηθείτε με λίγα λόγια, τι θα λέγατε για τον εαυτό σας;
Θα έλεγα ότι είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να υπηρετεί τον άνθρωπο. Είτε μέσα από την Εκκλησία είτε μέσα από το ΕΚΑΒ, η ουσία είναι η ίδια.
– Πότε γεννήθηκε μέσα σας η επιθυμία για την ιεροσύνη;
Από μικρός είχα αυτή την κλίση. Ήταν κάτι που το ένιωθα βαθιά. Δεν ήταν μια απόφαση της στιγμής, αλλά μια πορεία.
– Και το ΕΚΑΒ πώς μπήκε στη ζωή σας;
Ήρθε νωρίτερα. Ήταν κι αυτό μια επιλογή καρδιάς. Ήθελα να είμαι κοντά στον άνθρωπο τη στιγμή που με έχει ανάγκη.
– Πώς είναι μια καθημερινή σας μέρα;
Ξεκινά νωρίς, από την εκκλησία. Από τις πρώτες ώρες της ημέρας βρίσκομαι στον ναό. Και μετά, κατευθείαν στη βάρδια στο ΕΚΑΒ. Είναι μια συνεχής διακονία.
– Είναι δύσκολο να συνδυάζονται αυτοί οι δύο ρόλοι;
Έχουν δυσκολίες, αλλά δεν συγκρούονται. Αντίθετα, ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Και οι δύο έχουν στο κέντρο τον άνθρωπο.
– Τι σας έχει διδάξει η εμπειρία του διασώστη;
Ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Και ότι η ψυχραιμία και η παρουσία εκείνη τη στιγμή μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
– Υπάρχουν στιγμές που σας έχουν σημαδέψει;
Πολλές. Κάθε περιστατικό αφήνει κάτι μέσα σου. Κρατάς εικόνες, συναισθήματα… αλλά προσπαθείς να τα μετατρέψεις σε δύναμη για να συνεχίσεις.
– Πώς διαχειρίζεστε αυτές τις δύσκολες εμπειρίες;
Με πίστη. Με προσευχή. Και με την αγάπη που λαμβάνω από τον κόσμο. Αυτά σε κρατούν όρθιο.
– Ως ιερέας, τι βλέπετε να λείπει περισσότερο σήμερα από τον άνθρωπο;
Η ελπίδα. Ο άνθρωπος χρειάζεται να νιώθει ότι δεν είναι μόνος.
– Και ως διασώστης;
Η πρόληψη και η ψυχραιμία. Πολλές φορές ο πανικός δυσκολεύει τα πράγματα.
– Η Ραφήνα είναι ένας τόπος με έντονα βιώματα. Πώς τη βλέπετε μέσα από τη δική σας εμπειρία;
Είναι μια ζωντανή κοινωνία. Έχει περάσει δυσκολίες, αλλά έχει και δύναμη. Οι άνθρωποι εδώ στηρίζουν ο ένας τον άλλον.
– Υπήρξε στιγμή που οι δύο ιδιότητές σας “συναντήθηκαν” έντονα;
Ναι, έχει συμβεί. Να βρίσκομαι μπροστά σε ένα περιστατικό και να λειτουργώ και με τις δύο ιδιότητες. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο κοντά είναι τελικά αυτά τα δύο.
– Τι σημαίνει για εσάς να σώζεις έναν άνθρωπο;
Στο ΕΚΑΒ προσπαθούμε να σώσουμε το σώμα. Στην Εκκλησία την ψυχή. Αλλά στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι ένα σύνολο.
– Από πού αντλείτε δύναμη;
Από την πίστη μου και από τους ανθρώπους. Όταν βλέπεις ότι κάποιος σε χρειάζεται, βρίσκεις δύναμη.
– Τι θα λέγατε σε έναν νέο άνθρωπο που αναζητά τον δρόμο του;
Να ακούει την καρδιά του, αλλά και να μην φοβάται την προσφορά. Μέσα από την προσφορά βρίσκεις τον εαυτό σου.
– Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη;
Ότι αξίζει να είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Αυτό κάνει τη διαφορά.
Ο π. Απόστολος Δαμκαλής δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν υψώνει τη φωνή, ούτε διεκδικεί ρόλους. Απλώς βρίσκεται εκεί – όπου υπάρχει ανάγκη. Στον ναό, στον δρόμο, στο ασθενοφόρο, στη σιωπή ενός ανθρώπου που ψάχνει παρηγοριά.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα της παρουσίας του: ότι η προσφορά δεν χρειάζεται τίτλους. Χρειάζεται μόνο ανθρώπους.
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
