Στο «πολυπόθητο» Πικέρμι, εκεί όπου η οικιστική ανάπτυξη συναντά μία από τις βασικότερες οδικές αρτηρίες της Ανατολικής Αττικής, η καθημερινότητα των κατοίκων έχει μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο τεστ επιβίωσης.
Το επίμαχο τμήμα της Λεωφόρου Μαραθώνος – από την έξοδο της Αττικής Οδού και τη Διασταύρωση της Μοναξιάς έως τα φανάρια του Αγίου Χριστοφόρου – αποτελεί πλέον ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αστικού σχεδιασμού που δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα της ζωής των πολιτών.
Ένας δρόμος, δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες
Για τους οδηγούς που εξέρχονται από την Αττική Οδό, ο δρόμος αυτός μοιάζει με φυσική συνέχεια ενός αυτοκινητοδρόμου υψηλής ταχύτητας. Η ψευδαίσθηση αυτή ενισχύεται από τη γεωμετρία του δρόμου, το πλάτος του και την έλλειψη επαρκών οπτικών ή λειτουργικών περιορισμών. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί οδηγοί να διατηρούν υψηλές ταχύτητες, αγνοώντας ότι κινούνται πλέον εντός μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής.
Από την άλλη πλευρά, για τους κατοίκους, η ίδια αυτή λεωφόρος αποτελεί καθημερινό εμπόδιο. Δεν είναι απλώς ένας δρόμος· είναι ένα όριο που πρέπει να διασχίσουν για να καλύψουν βασικές ανάγκες. Στην κάθοδο προς τη Ραφήνα, εμπορικά καταστήματα, φούρνοι και σούπερ μάρκετ συγκεντρώνουν έντονη τοπική κίνηση. Η πρόσβαση όμως σε αυτά δεν είναι αυτονόητη. Η απουσία ασφαλών διαβάσεων αναγκάζει πεζούς κάθε ηλικίας – ηλικιωμένους, γονείς με καρότσια, μαθητές – να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή.
Ο «αγέρωχος» σκελετός μιας ημιτελούς λύσης
Στο μέσο περίπου της διαδρομής, δεσπόζει ένα σύμβολο αδράνειας: ένα πεζοφάναρο που εγκαταστάθηκε αλλά δεν τέθηκε ποτέ σε λειτουργία. Η παρουσία του θυμίζει ότι κάποτε υπήρξε πρόθεση παρέμβασης. Ωστόσο, η ημιτελής υλοποίηση καταδεικνύει ένα διαχρονικό πρόβλημα: την ασυνέχεια μεταξύ σχεδιασμού και εφαρμογής.
Η μη λειτουργία του δεν είναι απλώς τεχνική εκκρεμότητα. Είναι ένας καθημερινός κίνδυνος. Οι πεζοί, χωρίς καμία θεσμική προστασία, αναγκάζονται να εκτιμούν ταχύτητες και αποστάσεις σε πραγματικό χρόνο, μετατρέποντας τη διάσχιση του δρόμου σε μια πράξη υψηλού ρίσκου.
Υποδομές που δεν ακολουθούν την ανάπτυξη
Το Πικέρμι έχει εξελιχθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Νέες κατοικίες, αύξηση πληθυσμού και ενίσχυση της τοπικής αγοράς δημιουργούν ένα περιβάλλον με αυξημένες ανάγκες μετακίνησης και ασφάλειας. Ωστόσο, οι υποδομές φαίνεται να έχουν μείνει πίσω. Η απουσία πεζογεφυρών, επαρκούς φωτισμού σε κρίσιμα σημεία, σαφούς σήμανσης και ελέγχων ταχύτητας συνθέτουν ένα σκηνικό που ευνοεί το ατύχημα.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η έλλειψη συνολικής προσέγγισης. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά για ένα σύστημα μετακίνησης που δεν λαμβάνει υπόψη του τον πεζό ως ισότιμο χρήστη του δρόμου.
Το τίμημα σε ανθρώπινες ζωές
Τα τροχαία ατυχήματα στο συγκεκριμένο τμήμα δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Πρόσφατα έχασε τη ζωή του ένας πεζός, μετά το χτύπημα που δέχτηκε από μηχανή.
Αντιθέτως, η συχνότητά τους επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για «σημείο καρμανιόλα». Κάθε περιστατικό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε στατιστική καταγραφή, αλλά μια ιστορία που επηρεάζει οικογένειες και την τοπική κοινωνία.
Η ανοχή σε αυτή την κατάσταση δημιουργεί μια επικίνδυνη κανονικότητα, όπου ο κίνδυνος θεωρείται δεδομένος και όχι αποτρέψιμος.
Ώρα για ουσιαστικές παρεμβάσεις
Οι κάτοικοι του Πικερμίου δεν ζητούν έργα βιτρίνας. Ζητούν τα βασικά: ασφαλείς διαβάσεις, λειτουργικά φανάρια, μέτρα περιορισμού ταχύτητας και σαφή οριοθέτηση του αστικού χαρακτήρα της περιοχής. Ζητούν έναν δρόμο που να εξυπηρετεί όλους – όχι μόνο τα οχήματα.
Η ολοκλήρωση των ημιτελών υποδομών, η ενίσχυση της αστυνόμευσης και η υιοθέτηση σύγχρονων πρακτικών αστικής οδικής ασφάλειας δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. Γιατί κάθε καθυστέρηση αυξάνει την πιθανότητα ενός ακόμη ατυχήματος.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η βελτίωση μιας οδού. Είναι η αποκατάσταση του δικαιώματος των κατοίκων να κινούνται με ασφάλεια στον τόπο τους. Και αυτό δεν αποτελεί πολυτέλεια – αποτελεί υποχρέωση.
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
