Ανάμεσα στα δεκάδες μηνύματα για τον αιφνίδιο χαμό του Χρήστου Τσαλαπατάνη, που βύθισε σε πένθος τη Ραφήνα, ξεχωρίζει η ανάρτηση της Ευτυχίας Βαρσαμή. Με λόγια απλά αλλά βαθιά συγκινητικά, περιγράφει την τελευταία τους συνάντηση, λίγες μόλις ώρες πριν φύγει ξαφνικά από τη ζωή, αποτυπώνοντας το κενό που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος που, όπως γράφει, ήταν πάντα εκεί για να καθοδηγεί, να στηρίζει και να εμπνέει.
Αναφέρει συγκεκριμένα:
“Παράξενα παιχνίδια παίζει η ζωή.
Τη μια Πέμπτη να συζητάς για το μέλλον, για τη ζωή, για την αλλαγή αυτού του κόσμου, με τη βεβαιότητα πως θα πορευτούμε όλοι μαζί, ζωντανοί, προς αυτή την αλλαγή. Πολλές οι ερωτήσεις, πολλές οι αγωνίες.
Ο Χρήστος όμως είχε πάντα τις απαντήσεις που χρειαζόμασταν. Είχε τη γνώση να φωτίζει τον δρόμο μας, αταλάντευτα, αδιάκοπα, στιγμή τη στιγμή. Κι όταν θύμωνε επειδή δεν διαβάζαμε αρκετά, στο τέλος καθόταν και μας εξηγούσε εκείνος, εκείνος που είχε διαβάσει για όλους μας.
Περνούσαν τα χρόνια και κάπως πιστεύαμε πως αυτό θα είναι πάντα έτσι.
Και ξαφνικά, ένα πρωί δεν ξύπνησε… αυτό το πρωί
Να έχουμε ακόμη τόσες δουλειές, τόσα σχέδια, τόσα πράγματα για τα οποία χρειαζόμασταν την καθοδήγησή του.
Σπάνια συναντάς ανθρώπους που αφιερώνουν νύχτα και μέρα τη ζωή τους στην αξία της αλλαγής αυτού του σάπιου συστήματος. Ανθρώπους που, όσο φορτωμένοι κι αν είναι, βρίσκουν πάντα τη δύναμη να συνεχίζουν.
Ο Χρήστος ήταν ένας από αυτούς.
Και αν την Πέμπτη το πρωί δεν ξύπνησε, το βράδυ της Τετάρτης ήταν ακόμη εκεί, δίπλα στους συντρόφους του, συζητώντας, καθοδηγώντας, προσφέροντας.
Αυτό αφήνει πίσω του ως παρακαταθήκη. Και αυτό είναι ο φάρος μας.
Συνεχίζουμε τον δρόμο μαζί του, μέσα από όσα μας δίδαξε, μέσα από το παράδειγμά του, μέσα από την πίστη του ότι αυτός ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει.
Καλό ταξίδι, σύντροφε Χρήστο. Η μνήμη σου, το έργο σου, σκέψεις σου θα συνεχίσουν να φωτίζουν τον δρόμο μας”.
